Schrijf je direct in voor de nieuwe oudertraining!

Goudeerlijk - voor een betere relatie tussen ouders en kinderen

Mijn kind BOOS en iedereen kijkt naar mij... Hoe je als ouder ECHT kan helpen bij boosheid

  • Voor ouders & professionals
  • Praktische aanpak
  • Coaching & opleiding

Mijn kind BOOS en iedereen kijkt naar mij... Hoe je als ouder ECHT kan helpen bij boosheid

Mijn kind BOOS en iedereen kijkt naar mij...
Hoe je als ouder ECHT kan helpen bij boosheid

 

 

Op een grijze, mistige zondagmiddag stond ik in een zielloze Vinexwijk in z'n onbeduidende gymzaal. Zoonlief had een hockeywedstrijd. Al mopperend was hij erheen gegaan. Zijn coach begreep het wisselen echt niet. Ik luisterde maar half naar wat hij zei, want echt snappen deed ik het niet. Ik weet niet veel, zeg maar niks, van hockey. En al helemaal niks van wissels en hoe dat wel of niet goed is...

Eerlijkheid is trouwens een belangrijk ding voor zoonlief. En rechtvaardigheid overigens ook. Menig discussie met leraar, mentor en school hadden we hierover al gehad.

Maar goed, terug naar de wedstrijd. Hij werd gewisseld en was woedend en liep weg. Ik bedoel echt weg, tijdens de wedstrijd de zaal uit.
Ouders draaiden zich om naar mij. Ik trok een gezicht alsof ik het ook niet wist, maar van binnen voelde ik van alles. Mijn buik trok samen. Moest dat nou? Kon hij niet gewoon doen wat de coach zei? Ik liep naar beneden. “Ik wil naar huis”, zei hij direct.
Maar dat vond ik dan ook weer niet kunnen. We waren immers midden in de wedstrijd.

Ken je dat? Dat jouw kind iets doet wat, zeg maar, zeer ongemakkelijk voelt? Zeg maar gênant. Nou dit was er een. Bingo.
En wat doe je dan als ouder? Rustig blijven? Terwijl er van binnen van alles gebeurt? Oplossingen bedenken? Om zo snel mogelijk uit de situatie te raken. Dat is er eentje die ik goed ken. Zo snel mogelijk hieruit! Zelf boos worden? Op de coach, of op je kind. Tja..
Inmiddels weet ik dat emoties niet zomaar weggaan. Als je ze onderdrukt komen ze later, des te harder, weer boven. 

En ik wist inmiddels ook, na 16 jaar, dat eerlijkheid heel belangrijk voor hem is. En ja hoor, ik hoorde hem al zeggen dat de wissel echt niet eerlijk was. Had hij gelijk? Weet ik niet. Daar gaat het ook niet om Waar het wel over gaat is dat hij leert met emoties omgaan. Dat boosheid grenzen aangeeft. Energie geeft. Nou, dat was trouwens wel voelbaar. Ik liet hem even. Gewoon boos zijn. Benoemde wat er was. Dat ik ook het even niet wist. Noemde eerlijkheid. En langzaam kreeg ik weer wat contact. Keur ik zijn gedrag goed? Nee, natuurlijk is het super onhandig om weg te lopen.
Maar onder zijn gedrag zat veel meer. En daar kregen we een gesprekje over. Hoe boos hij kan worden als het niet eerlijk gaat. Dat de coach ook maar zijn best doet (mijn woorden natuurlijk). En dat ik vond dat hij in gesprek moest met zijn coach.

Later pas..als zijn zenuwstelsel weer rustiger werd. Want als je zenuwstelstel zo van de rel is (bij boos maar kan ook bij bang of verdrietig) dan wordt er even helemaal niks geleerd. De prefontale cortex, de heldere denker die bedenkt wat er nodig is, gaat dan namelijk niet aan. Zeg maar gerust dat die uit gaat.
Dus zenuwstelsel rustiger laten worden. Dat kan je doen door als ouder zijnde zelf je zenuwstelsel uit te lenen. Daarvoor moest ik zelf ook even diep ademhalen. Contact maken met mijzelf. Niet bezig zijn met wat de andere ouders dachten.

Dus zo stonden we beiden te ‘herstellen’.

Kwam er daarna een goed gesprek met de coach? Ik zou willen vertellen van wel. Maar eerlijk gezegd was dat niet echt zo. Coach vond het anders en daarmee klaar. En soms moet je daar dan als kind ook gewoon mee dealen. Dat het soms niet gaat zoals jij denkt dat het moet. Dat er een verschillende manier van bekijken is. Dat de coach het anders ziet dan hij.