Schrijf je direct in voor de nieuwe oudertraining!

Goudeerlijk - voor een betere relatie tussen ouders en kinderen

Huis- tuin en keukenleren

  • Voor ouders & professionals
  • Praktische aanpak
  • Coaching & opleiding

Huis-tuin en keukenleren

Huis-tuin- en keukenleren

´Mam, ik moet naar de kapper, wil jij even bellen?´ Dochterlief staat voor me in de keuken met een lieve blik, hoofd een beetje schuin. Ik ben aan het koken, druk in de weer en voor ik het weet sta ik met de telefoon, die dochterlief heeft aangeven, in mijn handen om te bellen. Wacht even. Ze is nu 13.. Weet je, ik vind dat je zelf kan bellen, zeg ik tegen haar. Mmmm.. dat was niet het antwoord wat ze wilde.

Herkenbaar? Voor je het weet doe je al iets voor je kind. Gewoon omdat het gevraagd wordt. Brood brengen (lieve mensen, mag ik even bekennen dat ik zelfs achter mijn zoon ben aangereden om ZIJN brood te geven wat ik vervolgens met schimmelvlekken terugvind in zijn rugzak omdat hij die van mij moest leeg ruimen…), met de auto rijden omdat het regent, naar de juf stappen om een probleem te bespreken, naar de trainer van de sportclub omdat het niet lekker loopt… Noem het op.

Hand in eigen boezem, uiteraard. Bovenstaande is niet zomaar verzonnen natuurlijk. Allemaal gedaan.

Maar wie vindt nu eigenlijk wat spannend? Laat ik eerlijk zijn. Ik als moeder vond het spannend dat mijn zoon niet at op school en het ging niet al te lekker daar…ik wilde ze brengen anders werden ze nat , ik wilde het oplossen voor mijn dochter met de meidenvenijn uit haar klas.. en waarom ik naar die trainer van de sportclub afstapte?..tja die begreep mijn zoon gewoon niet dus ik zou hem wel vertellen hoe hij dat moest aanpakken.

En ik weet inmiddels dat het leren, het leren van het “leven leven” juist zit in dit soort huis-, tuin-, en keukendingen. Als dingen niet lekker lopen…hoe ga je daar dan mee om? En dan bedoel ik met jij EN …jouw kind.

Waarschijnlijk wist je dit al. Is geen nieuws zou je kunnen denken. Wat maakt dan dat we dit helpen vaak blijven doen? Omdat het andere gewoon niet fijn is! Omdat we dan moeten verduren. Verduren ja. Het gevoel verduren wat het je geeft. Verduren dat het tijd kost. Dat jouw kind zijn eigen tempo heeft. Verduren….  Want het is niet altijd leuk om je kind aan te zien klooien, zien te struggelen, fouten te zien maken (of zijn dat leermomenten?)..Dat je merkt dat jouw kind de laatste is met aankleden van de groep, niet op niveau is met lezen, rekenen, schrijven, niet veel vriendjes heeft, de ‘verkeerde’ vrienden heeft, niet voor zichzelf opkomt, angstig is voor nieuwe dingen, noem het op…. Van wie is dat ongemakkelijke gevoel?

Ga je dan als ouder helemaal niks doen?…dat is dan weer het andere uiterste. Helpen op lange termijn, dat is echt helpen. Zodat jouw kind het later zelf kan. Hoe? Kijk naar je kind. Wat heeft het nodig. Tijd? Vertrouwen vanuit jou? Duwtje in de rug? Bepaalde vragen kunnen dan ook helpend zijn, bv;

Bij welk deel kan ik je helpen?   Waar heb je hulp bij nodig? Wat gaat jou helpen? Wat lukt er al wel? En wat NOG niet? Welk stapje kan je nu nemen?

En soms is het ook gewoon niks doen. Afwachten en vertrouwen hebben. Jouw kind het gevoel geven dat het aan mag klooien. Uit mag proberen. Grenzen op mag zoeken. Om werkelijk te leren op zijn manier.

En dus geef ik mijn dochter de telefoon.  En vraag haar wat ze nodig van mij om zelf te bellen. En ze doet het. Rood hoofd, mij aankijkend en met een hele zachte stem. Zo zacht dat ze haar vraag een paar keer moet herhalen. En ik bijt op mijn lip en zeg niks. Weer wat geleerd. Zij en ik.